انسانهايي كه در خله زندگي مي كردند علاوه بر باغداري به دامپروري نيز مشغول بودند .در قديم شبها به دليل نبودن برق از چراغ دستي وچراغهاي نفتي استفاده مي كردند كه يكي از آنها به چراغ موشي معروف است.
انسانهايي كه در خله زندگي ميكردند براي بالا آمدن از كوه ورسيدن به باغ وچشمه خله از الغ واسب اتفاده ميكردندوبرخي از آنها نيز با پاي پياده مي آمدند.
خوراكيهاي معروف آن كه يكي از آنها به خُرش كبك (همان كَتُخ محلي)معروف است ،همچنين نان تنوري،ماست،كره محلي ، رَنگينك از ديگر خوراكيهاي معروف ان است.
در قديم بين اهالي خله صفا وصميميّت خاصي بود.در پشت بامها وخانه هاي خشت وگليشان وبرخي در چادر دور هم جمع مي شدندو داستان وشعر و از گذشته اي خودشان صحبت مي كردند.
براي گرفتن مراسم عروسي خودشان به دليل نبود امكانات كافي از جمله برق به روستاههاي اطراف (بخصوص نرمان)كه زادگاه خيلي از خله ايها مي باشد ميرفتند،كه به روشهاي خاص وسنتي خود اين مراسم را برگزار مي كردند.

